idą w słońcu dwaj łowcy
wiruje i błyska smycz
w ręku jednego
drugi ma kij
rzuca go psu
umykają ptaki spod nóg
spod ścieżki którą idą
odbijają światło lampasy i buty
idą
dym za nimi się snuje
wierzba płacze
trawa usycha
1999.09.29
 
 

Już nie ma dla mnie świata.
Na próżno wyciągam rękę i proszę
Nie wolno mi brać dla siebie.
Teraz muszę oddać. Świat się ze mną rozlicza

Bardzo skrupulatnie. Nie zostawi mi
Żadnego wspomnienia Twojego dotyku
Żebym nie musiała zapłacić własnym ciałem
Za każdą radość – ból; za wiersz – zwątpienie.

Nie starczyło mi sił na życie pełnią.
Nie jestem księżycem. Przecież każdy poeta
Wie, czym jest miłość. A ja nie wiem.

Nie jestem poetką. Nie nauczyłam się kochać.
Teraz tylko tęsknić umiem. Niczego nie rozumiem.
Z bezgłośnym trzaskiem zamknęła się brama przygód.
(27.10.99)
 
 

Zaplątałam się w życiu.
Pasy ratunkowe odcięły moją wolność.
Dal oceanu.

Kto próbuje ratować syrenę?
Odrzućcie te liny i koła ratunkowe
Nie potrzebuję tego.
Potrafię pływać.
Najlepsza jest wolność -
Masa wody, pieszczota glonów,
Uwodzicielskie spojrzenia ryb...
Nie wyławiajcie mnie
Bo chociaż widzicie kobietę
Nie jestem nią.
Chcę płynąć
Tam gdzie bezmiar oceanu
Bolą mnie usta
Od milczenia
Od niewyśpiewanej Poezji.
(27.10.99)